Die Bloekom

Soms verloor ek rigting die rigting van my hart en soms alleen sonder iemand hier by my kant
En daars `n soeke `n verlange in die hoekies van my hart
Een ek stap alleen uit na daai bekende ou bloekom
En swaeltjies omsingel my asof hul weet net hoeveel ek het om te praat
En die vryheid in daai vlerkies die dinge wat hul ervaar skep `n verlange hier binne my
`n verlange na ver verlore smart
So ek stap uit na daai ou bekende `n plek
waar ek ook soms kon stil sit en dink oor ver verlore liefde
en die pyn van die oomblik se haat so trane rol hier verby my
en die dinge is swaar hier diep binne die holte van my hart
ek kyk op na daai ou bekende en wonder net hoeveel stories hy kon vertel van die lewens verhaal van my hart
so trane rol steeds stil trane van hartseer met so `n tikkie smart verlange
die dryfkrag agter die water wat spoel hier binne uit my hart
so ek wens die bloekom kom my sê hoekom
hoekom ek hier op einding langs die rivier wat my lewens verhaal ken asof dit nog `n boek was
“Die Lewens Verhaal van `n mens met soveel smart”
So ek kyk af na die son wat stilletjies verdwyn oppad na `n rivier se bodem die einde van sy pad
En swaeltjies trek steeds om my
Soos die son steeds verder sink na die bodem van `n nog `n donker nag en ek sit steeds langs daai bloekom
En swaeltjies is lank terug huis toe om reg te maak vir nog `n dag `n plekkie met sy vrede en nog `n einde aan sy onopwindende dag so die wind skop op en probeer my jaag soos `n sleg hond wat moet terug gaan na sy oubaas so ek stap om daai ou bekende bloekom en sien die woorde wat ek nou soveel haat asof om my te heriner dat dit jy was die een was wat my laat bloei het om te wys hoeveel jy voel vir die meisie van daai oomblik
Die oomblik, die liefde die egtheid Voor die verleentheid en voor die smart