ek loop hier al langs die koue strate
van Jo’burg,
hier waar die son se strale deur
gebreekte bierbottels
breek

hier waar kinders sorgvry
kon baljaar en lag - sonder
kommernisse in stikdonker strate
wegkruipertjie speel

ek wandel deur ’n
park wat warm gehou word
deur ’n n kombers van
koerante en rommel

’n hoofopskrif waai teen my oë
: red die jeug van Jo’burg
my hart verstrengel in pyn
en ek loop my vas teen
realiteit

in ’n sloot langs ’n
drankwinkel
onder ’n n koerantkombers
staar wit skadu’s my aan,
’n bewende liggaampie:
’n kind van Jo’burg

hier is geen sprake van
wit en swart
almal kry koud
ly honger
is afhanklik van mekaar

kos is skaars, maar
drugs is volop
hoop is min, maar
abuse is daar altyd
liefde is daar nie sprake van, maar
sex en haat is oorlewing

ek loop hier al langs die verlate strate
van Jo’burg
ek word een met
die kliphard van strate
die kliphart van ander

die straatligte van Jo’burg
gooi wit skadu’s oor die
lewens van verlore
jeug

in die aand word asblikke
getransformeer in
“free left-over take-away”
klein handjies soek blindelings
deur afval om te oorleef

starende hol oë
ingeduikte wangbene
tenger geraamtes
met net vel as
verwarming

ek loop hier al langs Jo’burg se
wit skadustrate
tussendeur die
lewe en dood
ek staan woordeloos
teenoor
      weeskinders
             wegloopkinders
                    alleenkinders
                            straatkinders

dit is die jeug van Jo’burg
in al sy glorie en triomf
sy gruwel geweld
sy kommerlose gevoel

vir die wit skadulewens
van die lewelose en
huiwerende
toekoms en die verlore
siele van Jo’burg ...